Autobusowe pizdy

-Przepraszam! Halo! (Poczułem szturchnięcie na lewym ramieniu)
-Eee…yyy…
W tym momencie już wiedziałem, że będę zmuszony wyjąć słuchawki z ucha i zacząć rozmawiać z nią. Kolejną autobusową pizdą.
-Zajął mi pan miejsce! wystrzeliła tym tekstem jak dobrze wyszkolony esesman
-Że co proszę ja zrobiłem, o co w ogóle pani chodzi?! wzrokiem wydawała już na mnie wyrok podwójnego dożywocia. Byłem w tarapatach.
Autobusowe pizdy mają to do siebie, że bardzo rzadko odpuszczają. Jeśli upatrzą sobie jakąś ofiarę, są gotów nawet poświęcić zrobione przed chwilą zakupy, byleby tylko dopiąć swego. Autobusowe pizdy zrobią naprawdę wszystko za jedno miejsce w autobusie, nie liczą sie ofiary. Dupsko siedzi po wojnie o kawałek plastikowej przestrzeni…
W tym momencie poczułem już nie szturchnięcie, lecz zdecydowane szarpnięcie. O nie, tak rozmawiać nie będziemy!
-Może pani przestać mnie szarpać i wreszcie powiedzieć o co chodzi?
-Ty juz dobrze wiesz, chamie jeden, wy wszyscy tacy sami jesteście, niewiniątka zasrane! To moje miejsce, a ty na nim siedzisz, gówniarzu jeden!
Rozejrzałem się po autobusie. Ludzi pełno, a musiała się uczepić właśnie mnie. Nosz kurwa!
Włożyłem słuchawkę z powrotem do ucha, mając nadzieję, że ignorowanie pomoże mi jej się pozbyć.
-ZŁAŹ!
-Nie mam najmniejszego zamiaru. Usiadłem tutaj pierwszy… i niby z jakiej racji mam cię tu puścić? Ssij.
-Jestem starsza, należy mi się miejsce!
-Chyba na cmentarzu.
-Słucham? Coś ty powiedział?
-A czy ja mówię niewyraźnie? Wypad, na cmentarz!
wściekłość na jej twarzy komunikowała żyłka na skroni, która pulsowała coraz szybciej. Autobusowy dzwonek i miły damski głos dobiegający z głośników poinformował, że czas już wysiadać. Autobusowa pizda z dumą położyła siatki z zakupami przy nodze, uprzednio zajmując miejsce, na którym siedziałem. Czułem, jak odprowadza mnie do wyjścia wzrokiem.

-Ale ta młodzież chamska i nieuprzejma w dzisiejszych czasach

Autobusowe pizdy, świat bez nich byłby zdecydowanie piękniejszy